Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Αποσπάσματα από το Wittgenstein's Antiphilosophy (1)

Η απλή ερώτηση «Είναι τα μαθηματικά ένας τρόπος σκέψης» υπόγεια οργανώνει την διαμάχη μεταξύ φιλοσοφίας και αντιφιλοσοφίας.
Γιατί;
Επειδή εάν οι μαθηματικές αναλογίες σκέπτονται , τότε αυτό σημαίνει ότι είναι δυνατός  ένας λόγος χωρίς την εμπειρία του αντικειμένου, μια υποκειμενική και ρυθμισμένη πρόσβαση στο κατανοητό, ότι το είναι  δεν είναι αποκλεισμένο από όλες τις αναλογίες, ότι τελικά η  πράξη είναι ίσως μια θεωρητική υπόσταση.
Ο αντιφιλόσοφος τα αρνείται όλα αυτά
Από εκεί και πέρα η γενική γραμμή της αντιφιλοσοφίας είναι ότι τα μαθηματικά δεν είναι ένας τρόπος σκέψης  αλλά ένας υπολογισμός. Μέσω  αυτής της «υπολογιστικής» διάστασης ή ως ένας απλός μετασχηματισμός  σημείων ,αναδύεται το αδιαφοροποίητο πρόταγμα:
Τα μαθηματικά είναι μια παραλλαγή της  λογικής.
Ο Wittgenstein το ανακοινώνει μέσω της συνήθους ευθύτητας του : «Τα μαθηματικά είναι λογική μέθοδος»  

σ.137

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011

Η εργατική τάξη δεν είναι μαθηματικό άθροισμα

O χονδροειδής Μαρξισμός όπως και ο αντίστοιχος Φρουδισμός δεν μπόρεσαν ποτέ να διαυγάσουν μια σημαντική παρανόηση. Ο πρώτος υποστήριξε ότι η αλήθεια είχε ιστορικά αναπτυχθεί στην βάση επαναστατικών γεγονότων της εργατικής τάξης. Αλλά αντιλήφθηκε αυτή τη διαδικασία μέσω της έννοιας της τάξης ως μαθηματικής κλάσης της πεπερασμένης συλλογής  των εργατών. Όμως   «οι εργάτες» εννοούμενοι ως απλά σύνολα-πολλαπλά  σχηματίζουν μια άπειρη κλάση , δεν είναι το εμπειρικό άθροισμα όλων των εργατών ως μαθηματικό άθροισμα. Και αυτό  οδήγησε  τη γνώση ( και παραδόξως την ίδια τη Μαρξιστική γνώση) να θεωρήσει «τους εργάτες» ως στοιχεία κοινωνικών και οικονομικών προσδιορισμών. Το συμβάν όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ήδη έχει επιμετρηθεί , έχει καταμετρηθεί  , και η αλήθεια δεν είναι  επαλήθευση που τεκμηριώνεται εντός της υφιστάμενης γλώσσας μιας κατάστασης.  Αλλά και η αλήθεια τελικά ακυρώνεται ( αυτό που λέμε «αυτό έχει ξαναγίνει» ή «είναι παλαιομοδίτικο» ) γιατί η εγκυκλοπαιδική γνώση είναι πάντα ασταθής.  Αυτή η σύμπτωση στην εγκυκλοπαιδική γνώση , αυτή η αυτοναφορική υπόθεση που υιοθέτησε την αρχή ότι ο Μαρξισμός είναι ταυτόχρονα πολιτική αλήθεια, μαχητική και πιστή αλήθεια αλλά και εμπειρική γνώση της Ιστορίας και Κοινωνίας ,  τελικά  τον οδήγησε σε θάνατο  γιατί εγκλωβίστηκε στις διακυμάνσεις της εμπειρικής γνώσης μέσω των δοκιμασιών  της σχέσης γλώσσας και κράτους.Being and Event p334  

Τι είναι η ισότητα

Είναι πολύ σημαντικό να σημειώσουμε ότι η «ισότητα» δεν αναφέρεται σε οτιδήποτε αντικειμενικό. Δεν είναι ένα ζήτημα μια ισότητας μιας κατάστασης, εισοδήματος, διαδικασίας, και ακόμα λιγότερο την υποτιθέμενη εξισωτική δυναμική των κοινωνικών συμβολαίων και μεταρρυθμίσεων. Η ισότητα είναι υποκειμενική .Είναι ισότητα της πολιτικής συνείδησης για τον Saint – Just ή της κινηματικής πολιτικής του Mao Tse-tung.Τέτοια ισότητα δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα πολιτικό πρόγραμμα. Ακόμη δεν έχει σχέση με το «κοινωνικό». Είναι ένα πολιτικό πρόταγμα, μια πολιτική επιταγή. Η πολιτική ισότητα , δεν είναι αυτό που προσδοκάμε ή σχεδιάζουμε , είναι ότι διακηρύσσουμε μέσω στην θέρμη  του «συμβάντος» , εδώ και τώρα, για αυτό που υπάρχει τώρα και όχι για ότι πρέπει να είναι. Με τον ίδιο τρόπο  για την φιλοσοφία «δικαιοσύνη» δεν μπορεί να είναι ένα κρατικό πρόγραμμα : «δικαιοσύνη» είναι η πιστοποίηση ενός πολιτικού εξισωτικού προσανατολισμού σε δράση. Infinite Though p 54

Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011

Αριθμός και Αριθμοί:Απόσπασμα πρωτο

Λίγα χρόνια μετά το Being & Event o Badiou εκδίδει το Numer and Numbers.Στο βιβλίο γίνεται ακόμα ένα ριζοσπαστικό βήμα. Μέ βάση τον στοχασμό για την φύση των αριθμών, αποδεικνύεται πως τελικά όλες οι επιστήμες και διαδικασίες που βασίζονται στην τρέχουσα έννοια του αριθμού, είναι ιδεολογικές κατασκευές. Αυτό γίνεται γιατί αυτή η ίδια η συμβατική έννοια του αριθμού είναι "ιδεολογική". Στο Number and Numbers αναπτύσεται με λογική όλη αυτή η μαθηματική διερεύνιση της φύσης των αριθμών, και αποδεικνύεται τελικά πόσο λανθασμένη είναι η αστόχαστη εμπιστοσύνη μας σε αυτούς. Απο το βιβλιο αυτό παρατίθενται μερικά αποσπάσματα.

Τότε λοιπόν μπορούμε να πούμε πως η σύγχρονη «κοινοτοπία»  του αριθμού είναι εκτός της σκέψης μας. Η ισχύς του αριθμού ,o κακός οιωνός που αρχικά συζητήσαμε  , είναι εμπόδιο   για το  μαθηματικό στοχασμό του Αριθμού. Επιβάλει την εσφαλμένη ιδέα ενός δεσμού μεταξύ της αριθμολογίας και  της αξίας ή  της αλήθειας. Αλλά ο Αριθμός είναι μια στιγμή του είναι , η οποία δεν μπορεί να υποστηρίξει την αλήθεια, και δεν μεταφέρει καμία αλήθεια παρά αυτή που είναι δεδομένη στη μαθηματική σκέψη ,και  αυτή την στιγμή πραγματώνει την ιστορική παρουσία της σε εμάς.
Εάν η ισχύς του αριθμού – σε σφυγμομετρήσεις ,ψηφοφορίες, εθνικούς λογαριασμού ή ιδιωτικές επιχειρήσεις , στην χρηματική οικονομία σε μια α-υποκειμενική αξιολόγηση των υποκειμένων, δεν μπορεί να εξουσιοδοτηθεί από τον Αριθμό ή από τη σκέψη για τον Αριθμό, αυτό οφείλεται ότι αυτή η ισχύς είναι αποτέλεσμα του νόμου του κατεστημένου , ο οποίος είναι ο νόμος του Κεφαλαίου. Αυτός ο νόμος επιβεβαιώνει,  όπως άλλωστε κάθε νόμος, ότι το μέτρημα με βάση το ένα οποιουδήποτε ευρίσκεται , διαμορφώνει την ιστορική μας πραγματικότητα, αλλά δεν μπορεί να αποκτήσει αξιώσεις αλήθειας: ούτε για την αλήθεια του Αριθμού αλλά ούτε για μια αλήθεια που θα υπογράμμιζε αυτό που ο Αριθμός ορίζει ως μορφή του είναι.
Στη σημερινή κατάσταση , αυτή του Κεφαλαίου, η ισχύς του αριθμού είναι η ισχύς της αστόχαστης σκλαβιάς μιας «αριθμολογίας» .Σε αυτήν την «αριθμολογία» ο Αριθμός υπογραμμίζει οτιδήποτε είναι αξία, και απαγορεύει οποιοδήποτε στοχασμό  για τον ίδιο τον αριθμό. Ο αριθμός λειτουργεί ως το σκοταδιστικό σημείο όπου η κατάσταση συγκεντρώνει το νόμο της: σκοταδιστικό μέσω της ίδιας της ύπαρξης του και εξαιρούμενο από όλες τις αλήθειες, αλλά και εξαιρούμενο από κάθε διαπραγμάτευση για την αλήθεια.
Το αποτέλεσμα είναι όλη η σκέψη αναγκαστικά αναπτύσσεται σήμερα σε μια υποχώρηση σε σχέση με την ισχύ του αριθμού, συμπεριλαμβάνοντας κάθε σκέψη που κάνουμε για την αλήθεια του Αριθμού. Με αυτήν την έννοια πρέπει να ακούσουμε το σύνθημα του Μαλαρμέ ,ποιο αυθάδες από ποτέ : αυτό της συγκρατημένες δράσης.
Όλος ο στοχασμός για την έννοια του Αριθμού, που αποκαθιστά την ύπαρξη του, εξαναγκάζει την αναστροφή της σύγχρονης εκτίμησης όπως αυτή παρουσιάζεται κάτω από την  ταμπέλα του αριθμού. Πρέπει να πούμε ,αντίθετα με την κοινή πεποίθηση ,ότι τίποτα από όσα έχουμε βάλει εντός του αριθμού της αριθμολογίας , έχει αξία. Τελικά  οτιδήποτε ιχνηλατεί την αλήθεια , σηματοδοτείται από μια αδιαφορία για την «αριθμολογία». Αυτή η αδιαφορία δεν μετατρέπεται καν σε κριτήριο γιατί πολλά έργα χωρίς αριθμό, δεν έχουν και ίχνη αλήθειας. Αλλά και αυτή η αδιαφορία είναι μια απαραίτητη υποκειμενικότητα.   
Η αντίθετη πλευρά της αφθονίας του κεφαλαίου είναι η σπανιότητα της αλήθειας η οποία βεβαιώνεται σε: επιστήμη , αλήθεια, πολιτική , έρωτα.
Ν&Ν σ 213,214 

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011

Πέμπτο Μάθημα Badioumathematics:Τι είναι "generic"

Μια από τις έννοιες κλειδί στα Badioumathematics  είναι η έννοια του generic. .Ο  όρος δημιουργεί μερικά μεταφραστικά προβλήματα, καθώς από τους προερχόμενους από τις ανθρωπιστικές επιστήμες μεταφράζεται ως «γενολογικός» ενώ από δε τους  μαθηματικούς ως «γένιος».  Ο ίδιος όρος  χρησιμοποιείται από την φαρμακολογία όπου έχει αποδοθεί  με τον νεολογισμό «γενόσημο». Στην φαρμακολογία λοιπόν ,αφορά τα φάρμακα που παράγονται με μόνο χαρακτηριστικό την ενεργό ουσία τους, χωρίς αναφορά σε ιδιοκτησιακά δικαιώματα της πατέντας του φαρμάκου.
Σε  όλες τις περιπτώσεις το generic είναι ένα επίθετο που προσδιορίζει κάτι και την σχέση του με το «γένος» του , η οποία, όμως , είναι η απλούστερη δυνατή, ίσα ίσα για να διατηρηθεί αυτή η σχέση γένους. Το φάρμακο είναι το πιο απλό παράδειγμα.
Ένα generic φάρμακο έχει μόνο τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να είναι δραστικό, και αυτό προφανώς είναι η δραστική ουσία του. Αν η ασπιρίνη έχει ως δραστικό χαρακτηριστικό το ακετυλοσαλυκιλικό  οξύ, τότε όποιο παυσίπονο έχει μόνο αυτήν την ουσία, χωρίς άλλες αναφορές στην εμπορική ονομασία, το πακέτο, τα πνευματικά δικαιώματα, κλπ της ασπιρίνης τότε αυτό είναι generic .
Είδαμε σε προηγούμενο μάθημα πώς τα μαθηματικά του Cohen και η έννοια του forcing (εκβιασμός , παραβίαση) γίνονται κατανοητά μέσω του παραδείγματος του κλειστού δωματίου  και ποια είναι η συμβολή αυτού του μαθηματικού προβληματισμού στην θεωρία του ΑΒ.
Τα ίδια μαθηματικά του στηρίζονται στην έννοια του generic.
Το generic όμως ορίζεται με ένα διαφορετικό και πιο αυστηρό τρόπο από ότι με τα φάρμακα.
Έχοντας δει τα βασικά μαθήματα για τα σύνολα, τότε τα βήματα του Cohen είναι σχετικά απλά και κατανοητά.
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα σύνολο με άπειρα στοιχεία.Ταυτόχρονα έχουμε την δυνατότητα να δημιουργούμε υποσύνολα αυτού του συνόλου με βάση ένα απλό διατυπωμένο κριτήριο .
Αν πάρουμε το αρχικό παράδειγμα ενός άπειρου συνόλου που όμως περιέχει τα γνωστά σε εμάς στοιχεία Κώστας, Ελένη ,Ανδρέας. Τότε  ας υποθέσουμε ότι έχουμε το κριτήριο ποια στοιχεία του συνόλου έχουν Ελληνικά Ονόματα. Τότε με βάση το κριτήριο αυτό το υποσύνολο αυτό είναι προσδιορίσιμο.
Το πείραμα είναι απλό.
Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε υποσύνολα, με βάση ένα απλό κριτήριο , το  οποίο είναι σαφές γλωσσικά και απαντάται με ένα ναι όχι
Στο παράδειγμα μας
Κριτήριο : Τα μέρη του υποσυνόλου έχουν Ελληνικά Ονόματα ναι ή όχι;
Απάντηση: Ναι το υποσύνολο (Κώστας, Ελένη,Αντρέας) έχουν ελληνικά ονόματα.
Αν πάρουμε ένα σύνολο με άπειρα στοιχεία τότε μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτά μπορούν να προέρχονται από μια επιλογή μέσω ενός τέτοιου κριτηρίου. Δημιουργούμε άπειρα υποσύνολα με ένα τρόπο επιλογής.
Έρχεται τώρα ο mr.Cohen και αναρωτιέται.
-Υπάρχει περίπτωση να υπάρχουν υποσύνολα για τα οποία δεν μπορεί να έχει προυπάρξει κανένα γλωσσικό κριτήριο προεπιλογής;  Με άλλα λόγια
-Υπάρχουν υποσύνολα για τα οποία η γλώσσα δεν μπορεί να διατυπώσει ένα νόμο, ένα τρόπο «συλλογής» των στοιχείων τους;
Τότε βασιζόμενος σε αυστηρά μαθηματικά και σεβόμενος όλους τους κανόνες της λογικής, μας αποκαλύπτει πως ναι   τέτοια υποσύνολα υπάρχουν στο μαθηματικό σύμπαν. Αυτά τα υποσύνολα ονομάζονται generic.
Αν δούμε το παράδειγμα των φαρμάκων, τα υποσύνολα αυτά σύμφωνα με το κριτήριο του Cohen ΔΕΝ είναι generic γιατί έχουν την ελάχιστη σχέση με το αρχικό σύνολο τους, αλλά αυτή η σχέση έχει τουλάχιστον ένα γλωσσικό προσδιορισμό.
Στα μαθηματικά λοιπόν τα generics σύνολα  υπάρχουν . Σύμφωνα όμως με την οντολογία του ΑΒ ότι υπάρχει στα μαθηματικά υπάρχει και στην πραγματικότητα.
Το συμπέρασμα είναι ότι η γλώσσα δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσει κάτι που είναι υπαρκτό, και διέπεται από νόμους αυστηρούς νόμους λογικής. Η αδυναμία της γλώσσας δεν είναι αγνωστικισμός. Τα generic υποσύνολα υπάρχουν , για αυτό είμαστε σίγουροι !, η απόδειξη του Cohen είναι στέρεα , άρα έχουμε μια λογική συνεκτική απόδειξη ότι η γλώσσα δεν μπορεί να ορίσει εκ των προτέρων  όλη την  πραγματικότητα.
Τα generics σύνολα του Cohen είναι μια άλλη απόδειξη , ότι η Αλήθεια και το Συμβάν του ΑΒ, που προέρχονται αναδύονται από την απτή πραγματικότητα, δεν μπορούν να περιγραφούν εκ των προτέρων με την γλώσσα, αλλά αυτό δεν είναι παραδοξότητα, δεν είναι αδυναμία, δεν είναι αγνωστικισμός. Τα generics  σύνολα υπάρχουν   άρα γνωρίζουμε με τρόπο απλό λογικό, μαθηματικό, αποδεδειγμένο, τους περιορισμούς της γλώσσας. Ταυτόχρονα  μέσω των generics, όπως και με την έννοια του forcing , δηλαδή μέσω μιας μαθηματικής γλώσσας και μέσω αυστηρών ορισμών μπορούμε να προσπελάσουμε κάτι που είναι εκτός μιας απλής μηχανιστικής ανάλυσης, να περιγράψουμε αυστηρά το αναπάντεχο, ριζικά νέο, ιστορικό Συμβάν και την Αλήθεια που αναδύεται μαζί του.

Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

Κριτική για το Concept of Model

Στο σύνδεσμο που ακολουθεί σύνδεση με κριτική για το πρώιμο (1966) Concept of Model
Περιέχει πολλά χρήσιμα στοιχεία για τα Badioumathematics


Math matters "on alain badious concept of model"